Kochani nasi Dobroczyńcy,

Tegoroczny Adwent przywitał nas bielą śniegu. Wszystko wokół zniknęło na chwilę, a świat stał się jak czysta kartą, gotową do zapisania na nowo. I chociaż nasze serca są pełne bólu i cierpienia, jakie niosą ze sobą wiadomości o wojnach, chorobach, niszczącym nieuporządkowaniu, przemocy, staramy się, by nadzieja płynąca z naszych serc, z naszego klasztoru, była coraz silniejsza. Nie tracimy wiary, że Bóg może oczyścić i na nowo zapisać kartę losów świata i każdego człowieka.

Wielkie pragnienia czynią modlitwę coraz bardziej ufną, więc za naszą świętą Siostrą, Teresą od Dzieciątka Jezus powtarzamy z głębi serca i naszej nadziei: ”Wiem, nie będę nigdy godna tego, czego się spodziewam, ale wyciągam rękę, jak biedny żebrak, i jestem pewna, że wysłuchasz mnie w pełni” Obecny jubileusz 150-lecia urodzin oraz 100-lecia beatyfikacji św. Teresy od Dzieciątka Jezus, który świętujemy w Zakonie Karmelitańskim, skłonił naszą wspólnotę do podjęcia wielu inicjatyw związanych z naszą Świętą. Jedną z nich było tworzenie w każdym miesiącu nowych utworów muzycznych w oparciu o słowa Teresy.

26 sierpnia zorganizowałyśmy wieczór z duchowością św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Tego dnia aktorka Teatru Hagiograf z Krakowa Izabela Drobotowicz-Orkisz przeczytała fragmenty Rękopisu B z „Dziejów duszy”. Natomiast 1 października w uroczystość Patronki naszego klasztoru, po wieczornej Mszy Świętej młodzież z naszej Parafii odczytała fragmenty listów św. Teresy, którym towarzyszył nasz śpiew.

24 września s. Maria Kinga od Jezusa Ukrzyżowanego, po trzech latach od złożenia pierwszej Profesji, zgodnie z nowymi zasadami formacji, odnowiła profesję zakonną na kolejny rok.

30 listopada w Gnieźnie odbyło się spotkanie delegatek wszystkich klasztorów sióstr karmelitanek bosych naszej prowincji z Ojcem Generałem. Wsłuchując się razem w głos Ducha Świętego, rozważaliśmy, jak odpowiadać na wyzwania obecnego czasu. To spotkanie umocniło w nas przekonanie, jak wielką siłą jest przynależność do wielkiej rodziny Karmelu, której modlitwa od wielu wieków jest pulsującym miłością sercem Kościoła.

Tegoroczne prace ogrodowe zostały poszerzone o urządzanie nowych zakątków. Zostały nie tylko zasadzone młode drzewa, ale też część ziemi przeznaczyłyśmy pod uprawy warzywne. Stokrotnie obrodziły nam na tej ziemi obiecanej: ogórki i pomidory (250 sadzonek otrzymałyśmy w darze z pobliskiej szkółki roślin), oraz majestatyczne i kolorowe słoneczniki, które przez trzy miesiące zdobiły naszą kaplicę. Tę niezwykłą obfitość odczytałyśmy jako znak, że Bóg czuwa nad przyrodą, która uwielbia Go w czasie urodzaju i w trudach suszy, oraz czuwa nad nami, oczekując jedynie ufnego otwarcia serc na Jego Łaskę.

Na budowie w dalszym ciągu trwały prace wykończeniowe, które głównie skupiły się w czterech nowych celach zakonnych. Nieustannie dziękujemy za to, że z pomocą Bożej Opatrzności i otwartością ludzkich dobrych serc, możemy dalej kontynuować dzieło naszej budowy. Dziękujemy za każde wsparcie duchowe i materialne. Naszą wdzięczność wyrażamy w modlitwie uwielbienia u stóp Bożej Dzieciny.

Pozdrawiamy serdecznie.

Wasze Siostry w Chrystusie
– karmelitanki bose z Ełku